İkinci yarıyı mutfak kapısının pervazından izledin.
Bu maçın çoğunu koltuğun arkasından, mutfak kapısından ve 'yol üstü' olduğunu iddia ettiğin bir koridordan izledin. Artık bir güzergâhın var. Aşınma izi oluşmaya başladı. Önemli bir şey olurken kıpırdamadan oturmak senin için fiziksel olarak mevcut değil — beden ayrılma önergesi veriyor ve önerge her seferinde geçiyor. Göz kilometre sayacını maç günlerinin dışında da takip etti: telefon görüşmelerinde volta atıyorsun, haber beklerken mutfak adasının yörüngesine giriyorsun, bir karar beklemedeyken ne hızlı ne de isteğe bağlı olan 'hızlı bir yürüyüşe' çıkıyorsun. Bedenin uzun zaman önce kaygının kardiyo olduğuna karar verdi, ve açıkçası kardiyovasküler sonuçlar ortada. Ama Göz hareketin gerçekte ne yaptığını görüyor: ânın sana yaptığı şeyi böyle tutuyorsun. Kıpırdamadan durmak, gerilimin tüm ağırlığıyla, bir anda, tek noktaya inmesine izin vermek olurdu — sen de onu kat planına dağıtıyorsun, tur başına birkaç kilo. Oda bunu komik buluyor. Oda, işler gerildiğinde kapı pervazını da kontrol ediyor, çünkü volta atmayı bıraktıysan bir şey gerçekten kötü demektir.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizvolta huzursuzluk değil. kıpırdamadan durmak, ânın tüm ağırlığıyla inmesine izin vermek olurdu.