Skoru söyleyemez. Kimin iyi olmadığını söyler.
Devre arasında skor soruldu, iki farkla yanlış bildin. Odada kimin iyi olmadığı soruldu, kafanı kaldırmadan eksiksiz bir triyaj raporu verdin. Maçı her şeyi izlediğin gibi izledin: birlikte geldiğin insanların yüzlerinden. Volta atana, yörüngesine usulca bir su şişesi bırakıldı. Yıkılana, tekrar görüntüsü her şeyi kötüleştirdiği saniyeye denk getirilmiş bir omuz sıkışı. Takımı elenen arkadaş, grup erkenden şakaya vurmadan önce yolda kesildi. Göz seni, her zaman bulduğu yerde buldu: odanın bütün sinir sistemini iki elinle tutarken. Bakım senin varsayılan koltuğun — o kadar uzun süredir senin ki şeklini almış. Ve Göz, bedeli gerçekten okuyacağın yere dosyalamak istiyor: kimse sana skoru sormadı çünkü kimse sana hiçbir şey sormadı. Radarın, odadaki herkesi kapsıyor — onu çalıştıran kişi hariç. Bütün o gözetimin altında bir yerde, bir kez olsun geri gözetilmek isteyen biri var — birinin, zor bir dakikada onun yüzünü fark edip odayı geçmesini isteyen. Göz seni gördü. Bu bir başlangıç.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizherkesin hava durumunu izliyorsun ve kendininkini 'iyi' diye raporluyorsun. göz radara baktı.