Her koşunun arkasında koca bir kıta. Hiçbir zaman sadece kendin için oynamıyorsun.
Fas koştuğunda asla on bir kişi değildir — bir aile, bir diaspora, bir kıta, kendisine 'bu tablo senin için kurulmadı' denmiş her çocuktur. Ve Göz o ağırlığın ve gücün aynısını sende görüyor. Hayatında bir kez bile bir şeyi sadece kendin için yapmadın. Galibiyetlerin önceden adanmış: ailene, insanlarına, memleketteki grup sohbetine, o odada olabilesin diye fedakârlık yapanlara. Herkese yetecek yemekle gelen, eve para gönderip lafını etmeyen, tırmanırken başkalarını da yukarı çeken arkadaş sensin — çünkü yalnız tırmanmak aklının ucundan bile geçmedi. Eforunun başkalarınınkinden farklı bir sıcaklıkta olmasının sebebi bu — mümkün olduğuna inanması gereken biri izlerken daha sert koşuyorsun. Göz bunu tamamen onurlandırıyor ve bir sessiz gözlem ekliyor: yolun bir yerinde, sadece sana ait bir şey istemeyi hiç öğrenmedin. Bir tanesine hakkın var. Kıta yine gurur duyacak.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizinsanlar izlerken daha sert koşuyorsun — alkış için değil, galibiyetin önce başkasına söz verildiği için.