İnanmayı hiç bırakmaz. Şarkıyı hiç bırakmaz. Bir kez bile. Asla.
Meksika oyunu, bir şeyin sevilmesi gerektiği gibi seviyor: yüksek sesle, vefayla ve hazırda bir şarkıyla. Stadyum hiç susmuyor — kazanırken de, kaybederken de, asla — ve Göz o motorun sende de çalıştığını görüyor. Skor tabelasına bakmadan, insanların için tam seste ortaya çıkıyorsun. Doğum günü şarkısını yöneten, arkadaşlarını yabancılara karşı savunan, mantık mesaisini bitirip eve gittikten çok sonra bile inancı ayakta tutan sensin. Umudun naif değil — bir disiplin. İnandığın şeyler seni yaraladı ve sen yine inanmayı seçtin, çünkü alternatifi daha sessiz, daha küçük bir hayat ve sen onu yaşamayı reddediyorsun. Ama Göz bir şey daha fark etti: umudun bütün grubun ağır yükünü taşıyor. Herkes şüpheye düştüğünde sen daha yüksek söylüyorsun ve kimse bunun sana neye mal olduğunu sormuyor. Morali kargo gibi taşıyorsun. Ağırlıksız değil.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizen zor anda en yüksek söylüyorsun. inanç, sensiz batacak insanları taşıma biçimin.