Marştan önce her şeyini koydu.
Umudunu birinci gün ilan ediyorsun; tam seste, yazılı olarak, herkesin ekran görüntüsü alabileceği yerde. Göz'de arşivin var: daha top oynanmadan atılan 'bu yıl bizim yılımız', soyadını öğrenmeden itiraf edilen hoşlanma, başvuru daha taslakken yüksek sesle sahiplenilen hayalindeki iş. Çoğu insan istemesini taksitle ödüyor, oranlar iyileştikçe harcıyor. Sen bütün bedeli peşin ödüyorsun — çünkü öbür hesabı yaptın. Açık istemenin neye mal olduğunu tam olarak biliyorsun: herkese açık kayıplar, ekran görüntüleri, 'cidden inanmış mıydın' mesajları. Ve alternatifin daha pahalı olduğuna karar verdin. Gizlice istemek, yalnız kutlamak demek; ve sen hayatında bir kez bile yalnız kutlamak istemedin. Yani öldüğünde herkesin önünde ölüyor — ve evet, bu çok özel bir tür çıplaklık. Ama yaşadığında? Sen marştan beri oradaydın. Birinci günü kimse senden alamaz.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizumudu erken ilan ediyorsun ama emin olduğundan değil — gizlice, yalnız istemek, göze almayı reddettiğin tek kayıp olduğundan.