Koltuğunun bir kenarı var ve sen orada yaşıyorsun.
Uzatma dakikalarını izlemiyorsun — onlardan sağ çıkıyorsun. Koltuğun ucunda, yastığı boğma pozisyonunda, kelime olmayan sesler çıkararak, kalbin bir doktorun görüşmek isteyeceği bir şey yaparak. Her top uzaklaştırma bir ölüme yakın deneyim. Her kontra atak ömründen bir yıl alıyor ve sen bunun adil bir kur olduğuna karar verdin. Gözün bulgusu şu: bu bir futbol ayarı değil — fabrika çıkışın. Her şeyi bu voltajda yaşıyorsun: beliren ve kaybolan yazıyor baloncuğu, 'konuşmamız lazım' mesajı, dört dakika uzaklıktayken bir şekilde altı dakika uzaklığa düşen kurye. Olaylarla bedenin arasında tampon yok. Haber sana bilgi olarak gelmiyor; hava durumu olarak geliyor ve sen sadece içinde duruyorsun. İnsanlar dalga geçiyor ve sen izin veriyorsun, çünkü alternatifi, hayatında bir kez bile bir şeyi orta şiddette hissetmeyi başaramadığını açıklamak. Başkalarının duyguları var. Senin iklim olayların. Göz bağlılığa saygı duyuyor — ve bir gözünü endişeyle nabzında tutuyor.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizolaylarla bedenin arasında tampon yok. senin duyguların yok — hava durumun var.