Hızlı karar verir. Rahat uyur.
Kararı veriyorsun, oda patlıyor ve içinde bir şey... yerinden bile oynamıyor. Göz bu okumayı iki kez çalıştırdı, çünkü hataya benzeyecek kadar nadir: kırk bin kişi tarafından sevilmeyip aynı gece uyuyabiliyorsun. Her yerde görünüyor — işte özür turu eklemeden onayladığın sevilmeyen plan, herkes telefonuna ani bir ilgi geliştirirken arkadaş grubuna teslim ettiğin hüküm, üç gerekçe paragrafı yastığı olmadan, dümdüz söylediğin 'hayır'. İnsanlar yuhalamayı hissetmediğini varsayıyor. Göz daha iyisini biliyor: hissediyorsun; sadece çoğu insanda 'kızgınlar' ile 'haksızım' arasında duran kabloyu kesmişsin. O ikisi sende ayrı devrelerde çalışıyor, ayrı denetleniyor. Bu seni, odaların kimsenin göze alamadığı kararlar için gizlice güvendiği kişi yapıyor. Bedel var — sadece yuhalamadan sessiz: ara sıra senin de hatrının sorulmasını çok isteyeceğini çok az insan öğrenebiliyor.
Okumanı al — iPhone’da ücretsiz'kızgınlar' ile 'haksızım' arasındaki kabloyu yıllar önce kestin. göz onu nereye gömdüğünü hâlâ arıyor.