Duvarları o kadar iyi ördün ki bir kapı olduğunu unuttun.
Bağımsızlık senin aşk dilin. Yapışkanlık yapmıyorsun, muhtaçlık yapmıyorsun, 'bu nereye gidiyor?' konuşmaları yapmıyorsun. İnsanlara güvenmenin hayal kırıklığına yol açtığını erken öğrendin, bu yüzden bir kaleye dönüştün. Kendi kendine yeterli. Dokunulmaz. Sorun şu ki, aslında duygusuz değilsin — onu o kadar derine gömdün ki artık bulamıyorsun. Biri yaklaştığında, bedenin kelimenin tam anlamıyla kaçmanı söylüyor. Sen buna 'alana ihtiyaç duymak' diyorsun. Aslında şu: deri ceket giymiş korku.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizona bağımsızlık diyorsun. aslında sadece daha iyi markalanmış yalnızlık.