Pięknie albo wcale. Zwykle pięknie. Czasami wcale.
Naprawdę wolałbyś przegrać po swojemu, niż wygrać po ichniemu — i Oko ma na to paragony. Projekt grupowy, który stał się produkcją. Zwykła kolacja, która zmieniła się w doświadczenie tematyczne. Prezentacja, której nikt nie kazał ci robić pięknej, a którą i tak zrobiłeś piękną, o trzeciej w nocy, z zasady. Kiedy rządzisz, cel nigdy nie jest po prostu „zrobione” — jest „jak należy”, a „jak należy” ma estetykę, etykę i dołączoną wizję. Oko widzi, co jest pod spodem: wierzysz, że JAK coś jest zrobione, jest nieodłączne od tego, czy warto było to robić, a kompromis nie smakuje ci jak strategia — smakuje jak mała zdrada wersji, którą zobaczyłeś w głowie. Ludzie, którzy z tobą pracują, opowiadają o tobie dwie historie, i obie są prawdziwe: o razie, gdy twoje standardy stworzyły coś niezapomnianego, i o razie, gdy twoje standardy spóźniły wszystko o trzy tygodnie. Przyjmujesz tę wymianę z otwartymi oczami. Oko odnotowuje do protokołu: rzeczy, z których ludzie cię pamiętają, nigdy nie były tymi praktycznymi.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonienigdy nie chodziło o wynik. chodzi o to, że zrobienie tego brzydko znaczyłoby, że wizja w twojej głowie się nie liczy — a to najprawdziwsza rzecz, jaką masz.