Nie mówi nic. Zmienia wszystko.
Twoja przemowa w przerwie nie ma słów. Kiedy przegrywasz, idziesz gdzieś — nie tyle „stąd”, ile do środka, za drzwi, do których nikt inny nie zna kodu. Oko obserwowało rytuał: długi prysznic po złych wieściach, spacer w słuchawkach, który nie naprawił niczego i naprawił wszystko, sposób, w jaki zamilkłeś na grupie na dzień i wróciłeś przebudowany, bez słowa wyjaśnienia. Ludzie wokół uważają tę ciszę za niepokojącą, bo nie umieją poznać, czy jesteś w porządku, czy się rozpadasz — i szczerze, w trakcie przerwy ty też nie wiesz. Po to właśnie jest cisza. To pokój, w którym rozbierasz porażkę na części bez publiczności. A oto, co Oko wie, a czego oni nie wiedzą: twój bezruch to nie tłumienie. Tam w środku rzeczy się ruszają. Całe konstrukcje zostają zburzone i odbudowane między twoją pierwszą połową a drugą. Po prostu nie widzisz powodu, żeby relacjonować budowę.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonieta cisza to nie pustka. to jedyny pokój, w którym możesz rozebrać siebie na części bez kogoś, kto próbuje pomóc.