Yüksek sesle yanılır, ilk o. Ara sıra haklı çıkar, EN YÜKSEK SESLE.
Maçın tozu daha dinmedi ve senin hükmün çoktan havada — topyekûn, mutlak, sağ kalan yok. 'Bu adam bitmiş.' 'Zaten hiç iyi değillerdi.' 'Bu her şeyi değiştirir.' Göz çıktılarını izledi ve doktrini saptadı: erken ve yüksek sesle verilen bir yorum, işe yaramayacak kadar geç gelen on dikkatli yorumdan değerlidir. Aynı protokolü her yerde çalıştırıyorsun — grup sohbetindeki ilk değerlendirme, fragmana anında kesilen hüküm, daha ara sıcaklar gelmeden 'şehrin en iyisi' ilan edilen restoran. Ve Göz hızın aslında ne işe yaradığını görüyor: ılık bir yorum kaydırılıp geçiliyor, ama yakıcı olanı odayı sana döndürüyor — ve kısa süreliğine yanılmak, seni kalıcı olarak görmezden gelinebilir olmaktan hep daha az korkuttu. Zaten bildiğin ama Göz'ün yine de söyleyeceği kısım: isabet oranın hatırladığından kötü, düşmanlarının iddia ettiğinden iyi. Ve oda dönüyor. Her seferinde dönüyor. Göz'ün dosyada tuttuğu soru şu: sıcaklığı kimse ölçmeseydi ne söylerdin?
Okumanı al — iPhone’da ücretsizyorumlar aslında haklı çıkmakla ilgili değil. kısa süreliğine yanılmak, kalıcı olarak görmezden gelinmekten daha az korkutuyor seni.