'İyiyim, uyudum.' Göz zaman damgalarını gördü.
Maç senin saatinle gece 3'te başladı. Her dakikasını izledin, VAR beklemeleri dahil, ve sabah 9'da bir toplantıda durup 'iyiyim, uyudum' dedin — gözleri seninkilerin yaptığını yapmayan birinin özgüveniyle. Göz futbol için endişelenmiyor. Desen için endişeleniyor: önemsediğin her şeyin bedelini saklıyorsun. Hafta sonunu yiyen deadline — 'kolaydı.' Ayrılık — 'gayet iyiyim.' Sessizce iyi olmadığın o ay — komik bir hikâyeye dönüşene kadar kimse öğrenmedi. Bir yerlerde, yorgunluğu itiraf etmenin bir şeyin ne kadar önemli olduğunu itiraf etmek olduğunu öğrendin, ve bu insanlara silah teslim etmek gibi geldi. O yüzden dört saat uyku ve vibe'la çalışıyorsun ve buna disiplin diyorsun. Bu arada, seni sevenleri kandıramıyorsun. Onlar da zaman damgalarını gördü. Sadece, sorulabilecek kadar uzun süre 'iyi' rolünü bırakmanı bekliyorlar.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizönemsemenin bedelini saklıyorsun çünkü yorgunum demek, ne kadar önemliydi demek.