İçindeki çocuğun görülmeye ihtiyacı var. Gerçekten, gerçekten görülmeye.
İçindeki çocuğun İLGİYE ihtiyacı var — gösterişli türden değil, derin, ruh düzeyinde gerçekten GÖRÜLME türünden. Büyürken bir noktada görünmez hissettin. İlla ki görmezden gelinmiş değil, ama... tam olarak fark edilmemiş. Tam olarak duyulmamış. Bu yüzden uyum sağladın. Belki odadaki en gürültülü kişi oldun. Belki yardımcı, verici, kendini vazgeçilmez kılan kişi oldun. Her iki durumda da strateji aynıydı: "Yeterince yaparsam, yeterli olursam, sonunda biri beni görecek." İçindeki çocuk alkış istemiyor. Varlık istiyor. Birinin oturmasını, gözlerinin içine bakmasını ve şunu söylemesini: "Buradayım. Dinliyorum. Ve sen önemlisin — yaptıkların için değil, kim olduğun için."
Okumanı al — iPhone’da ücretsizaşk için gösteri yapıyorsun çünkü yolun bir yerinde görünmez olmanın sevilmemekle aynı şey olduğunu öğrendin.