คุณทำทุกอย่างให้ทุกคน แล้วก็แอบน้อยใจเงียบๆ ที่ไม่มีใครทำแบบนั้นกลับ
คุณคือคนจัดการ คุณคือคนจำ คุณคือคนทักไปถาม ตามต่อ ส่งลิงก์ จองร้าน แบกน้ำหนักทางอารมณ์ สังเกตเห็นว่ามีอะไรผิดปกติก่อนใครเพื่อน คุณขาดไม่ได้ — และคุณก็รู้ตัว — แล้วส่วนหนึ่งในตัวคุณก็เหนื่อยและขมขื่นนิดๆ กับมัน คุณทำมากกว่าส่วนของตัวเอง ไม่ใช่แค่เพราะรัก แต่เพราะคุณไม่ไว้ใจให้ใครมาทำมันแทนเต็มร้อย การปล่อยมือมันรู้สึกเหมือนทุกอย่างจะพังลง คำถามจริงๆ ไม่ใช่ว่าคุณเป็นเพื่อนที่ดีไหม — คุณเป็นอยู่แล้วชัดเจน คำถามคือ คุณยอมให้ใครได้เป็นเพื่อนที่ดีกลับคืนให้คุณบ้างรึเปล่า
รับการอ่านของคุณ — ฟรีบน iPhoneคุณคอยยึดทุกคนไว้ด้วยกัน แล้วครั้งเดียวที่คุณต้องการให้มีใครมายึดคุณไว้บ้าง คุณกลับไม่เอ่ยปากขอ เพราะรู้อยู่แล้วว่ามันจะลงเอยยังไง