Przewidział to. Po cichu. Po wszystkim. Znacznik czasu niedostępny.
Pada ostatni gwizdek, a ty już jesteś na miejscu: „dosłownie mówiłem, że tak będzie”. Oko sprawdziło. Mówiłeś, że będą trzy rzeczy. Jedna z nich była. Dwie pozostałe zostały po cichu usunięte z oficjalnej kartoteki twojej pamięci. To twój firmowy ruch w całym życiu — akcje, których „prawie kupiłeś”, para, o której „zawsze wiedziałeś”, że się rozpadnie, zwrot akcji, który „widziałeś z daleka” (sapnąłeś; Oko ma nagranie). I zanim zamkniesz to ze wstydu: Oko nie uważa cię za oszusta. Uważa cię za archiwistę bardzo konkretnej kolekcji — własnej racji — bo gdzieś po drodze bycie w błędzie przestało być wydarzeniem, a zaczęło być zagrożeniem dla tożsamości. Edytowanie przeszłości to twój sposób ochrony teraźniejszości. Prawda jest taka, że twoje czytanie wzorców jest naprawdę dobre; dlatego twoje wsteczne przepowiednie brzmią na tyle wiarygodnie, żeby wkurzać wszystkich. Wyobraź sobie upgrade, gdybyś mówił je WCZEŚNIEJ. Na głos. Tam, gdzie mieszka znacznik czasu. Oko podejrzewa, że dzieli cię jedna zaryzykowana przepowiednia od bycia prawdziwym zjawiskiem.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonieedytujesz kartotekę, bo bycie w błędzie przestało być wydarzeniem, a zaczęło być tożsamością.