Jedna zmiana od chwały.
Nie obwiniasz zawodników. Nie obwiniasz wszechświata. Obwiniasz osobę z notatnikiem — bo ktoś podjął decyzję, a decyzje mają przypisane nazwiska. Oko ma twoją teczkę: wyjazd, który zawiódł przez tego, kto go planował, projekt, który umarł przez to, jak go rozpisano, drużynę, która przegrała przez to, kto usiadł na ławce. Twoja kryminalistyka zawsze prowadzi od wraku do jednej decyzji podjętej przez jedną osobę, która miała władzę podjąć ją inaczej. I szczerze, twoje pomeczowe analizy są zwykle dobre — widzisz drzewa decyzyjne tam, gdzie inni widzą vibe'y. Ale Oko zauważa, czego twoja teoria po cichu wymaga: świata, w którym wynikami da się sterować, w którym ktoś kompetentny za kierownicą mógł to uratować. Losowość przeraża cię bardziej niż niekompetencja. Złego trenera można zwolnić. A wszechświat, który nie robi notatek? Na to nie ma infolinii.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonieobwinianie notatnika trzyma przy życiu jedno przekonanie: że ktoś mógł to dobrze poprowadzić. losowości nie da się zwolnić.