Prowadzisz 1:0 i już piszesz nekrolog.
Jest 1:0. Twoja drużyna prowadzi. A ty już wyjaśniłeś — pokojowi, który nie pytał — cztery odrębne sposoby, na jakie to się zawali. „My zawsze tracimy po sześćdziesiątej.” „Dokładnie tak było ostatnio.” Każdy kibic biało-czerwonych zna ten dialekt: do przerwy prowadzimy, a żałoba i tak już zamówiona. Oko rozpoznaje tę technologię natychmiast: pesymizm jako system przedpłat. Jeśli przepowiesz katastrofę na głos, nie zaskoczy cię — a jeśli nadejdzie, będziesz mieć rację, czyli nagrodę pocieszenia, na której nauczyłeś się żyć. Tę samą transmisję puszczasz przed rozmowami o pracę („pewnie i tak wzięli kogoś z polecenia”), przed randkami („będzie dziwnie”), przed wszystkim dobrym, co podejdzie na odległość dotyku. Nadzieja w twoim systemie to ekspozycja. Zagłada to hedging. Haczyk, który Oko wciąż odtwarza: przedpłaciłeś za setki katastrof, które nigdy nie nadeszły, a okienka zwrotów nie ma. Tymczasem radość, od której się ubezpieczałeś — to prowadzenie, ta wygrana, ten ktoś, komu naprawdę się podobasz — i tak została naliczona w pełnej cenie. Po prostu nie patrzyłeś, kiedy schodziła z konta.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonieprzepowiadasz katastrofę, żeby nie mogła cię zaskoczyć. nigdy nie działa — i nigdy nie przestajesz.