Korzyść: dla wszystkich. Gwizdek: zaginął.
Ktoś pada w środku pola z wyciem, a ty machasz: gramy dalej. Życiowa wersja działa tak samo: znajomy, który odwołał dwa razy z podejrzanymi historiami, komentarz przy kolacji, który byłby zniewagą, gdybyś zwolnił i mu się przyjrzał, współpracownik, który przygarnął sobie zasługi-prawie-twoje. Kredyt zaufania rozdajesz po cenach hurtowych — i gra wokół ciebie dzięki temu płynie. Oko szczerze podziwia tę rzekę — i sprawdziło też, co w niej płynie. Część twojego „gramy dalej” to łaska, ta prawdziwa: rozumiesz, że większość fauli to niezdarność, nie złośliwość, i że życie spędzone na analizowaniu każdego kontaktu to nie jest życie. Ale część — i sam wiesz która — bierze się z tego, że zatrzymanie gry oznacza konflikt, konflikt oznacza całą rozmowę, a cała rozmowa oznacza uczucia na stole, tam gdzie wszyscy je widzą. Więc niektóre faule przepuszczasz nie dlatego, że były niczym, tylko dlatego, że odgwizdanie by cię coś kosztowało. W większość dni ta rzeka to mądrość. Ale w twoim środku pola od dłuższego czasu leży jeden nieopatrzony faul — i Oko zauważyło, że nadkładasz drogi, żeby go ominąć.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonieczęść twojej łaski to łaska. część to faul, którym nie chciałeś się zająć — i on wciąż leży w środku pola.