Cytat ze wschodem słońca poszedł, zanim gwizdek przestał brzmieć.
Gwizdek jeszcze nie skończył brzmieć, a ty już opublikowałeś wschód słońca. „Głowa do góry. Dumny z tej drużyny. Wracamy silniejsi. 🌅” Oko podziwia czas reakcji — szczerze, to elitarna operacja — i nie wierzy w ani jeden piksel. Bo Oko widziało twój pełny kalendarz publikacji: CV wysłane w poniedziałek po zwolnieniu. Powrót na apki osiem dni po rozstaniu. Znajoma, która się wyprowadziła, dostała radosne „będziemy przyjeżdżać cały czas!”, a potem folder w twojej głowie z napisem „zamknięte”. Ruch naprzód to twoje znieczulenie. Jeśli się nie zatrzymujesz, strata cię nie dogoni; jeśli już mówisz o następnym razie, tego razu nigdy nie trzeba w pełni poczuć. I oto notatka aktuarialna, którą Oko składa delikatnie, bo cię lubi: nieprzetworzone straty nie parują. One się kapitalizują. Każdy pominięty żal jest przechowywany na procent, a archiwum robi się ciężkie. Któregoś dnia przyjdzie mała strata — dzień rangi zgubionych punktów, nic historycznego — i cały skarbiec poprosi o poczucie naraz. Pomyślisz, że to o meczu. To nie będzie o meczu.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonietempo twojego dochodzenia do siebie to najbardziej podejrzana rzecz w tobie. oko znalazło, dokąd naprawdę idą straty.