Pazubandı sen istemedin. Grup sana bakmaya devam etti.
Kimse oylamadı. Tören olmadı. Grup yavaşça, oybirliğiyle, bir karar gerektiğinde sana bakmaya başladı — ve sen, ölümcül biçimde, hep bir cevap bulundurdun. Göz pazubandın seni hayatının her odasında bulmasını izledi: grup kavgasından sonra ilk mesajı atan sensin, hediyeyi, geziyi, müdahaleyi organize eden sensin, zor şeyi yüksek sesle söyleyen sensin çünkü görünüşe göre başka kimse söylemeyecekti. Sorumluluk seni sadece bulmuyor — senin için sırayı atlıyor. Bunun bir kısmı saf içgüdü: bir şeyin kötü yönetilmesini izlemek sana fiziksel acı veriyor. Bir grubun savrulmasını izlemek, onu taşımaktan daha çok acıtıyor, o yüzden taşıyorsun. Ama Göz makbuzlarını saklar ve işte seninki: kaptanlara danışılır, yaslanılır, kredi verilir — ve neredeyse hiç hâlleri sorulmaz. Herkes seni başka birinin ayakta tuttuğunu varsayıyor. Bir ara say bakalım, kaç kişi SENİN neye ihtiyacın olduğunu soruyor. Göz çoktan saydı. Bu paragraf o yüzden var.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizliderlik ediyorsun çünkü kötü yapılmasını izlemek, taşımaktan çok acıtıyor. ama göz kimin hiç taşınmadığını gördü.