Geri döndük resmen. Kanıt beklemede.
Dört farkla geride olabilirsin, on dakika kalmış olabilir ve kafandaki ses trampet çalıyor olurdu. Göz örüntünü hayranlığa yakın bir şeyle belgeledi: 'aslında sorun yok' diye ilan ettiğin o umutsuz teslim tarihi, saf vibe'la ayağa kaldırdığın batan grup projesi, arkasında hiçbir teminat olmayan iyimserlikle kendini geçirdiğin ilişki devre araları. İç sesin skoru analiz etmiyor — onun yetki alanını tanımayı kibarca reddediyor. Ve kimsenin fark etmediği şey şu: bu cahillik değil, politika. Erken inanmanın hiçbir maliyeti olmadığını, erken umutsuzluğun ise her şeye mal olduğunu genç yaşta çözdün; sen de hayalini, başkalarının sigorta seçtiği gibi seçtin. Sinir bozucu kısım, Göz'ün tekrar tekrar izlediği kısım? İsabet oranın hakkı olandan çok daha iyi. Yeterince yüksek sesle sergilenen umut, gerçekliği kendi safına yazmaya devam ediyor. Her zaman değil. Ama yeterince.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizskoru görmezden gelmiyorsun. sadece şunu öğrendin: umutsuzluk davet etsen de etmesen de dakik geliyor — o hâlde daveti niye gönderesin.