Sonuna kadar. Çim lekeleri pişmanlık değil, makbuz.
O an geldiğinde bedenin, beynin daha uyanmadan evrakları imzalıyor — sen çoktan yerdesin, çoktan bağırıyorsun, çoktan havadasın. Göz bunu her yerde yapışını izledi: baristaya yüksek sesle okuduğun iş teklifi, yan odaya koşarak cevapladığın mesaj, komşuların kapına dayandığı o kutlama. Sende 'ara ayar' diye bir şey yok ve bunun için özür dilemeyi çoktan bıraktın. Göz'ün asıl gördüğü şu: yolun bir yerinde, mahcubiyetin sevinci yutmaktan daha ucuz bir bedel olduğuna karar verdin — ve çoğu insan o hesabı hayatı boyunca tutturamıyor. Mutluluğun gürültülü çünkü gerçek, ve insanlar farkı anında anlıyor. Bedeli şu: 'iyiyim' rolü yapamıyorsun; yüzün, neyi paylaşacağını seçemeden her şeyi ilan ediyor. Ama soğukkanlılık dilinde akıcı konuşan bir kuşakta, sen o dili hiç öğrenmemiş olan kişisin. Göz bunu gerçekten nadir buluyor.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizgürültülüsün ama ilgi istediğinden değil. içinde tutmak yalan söylemek gibi geldiği için gürültülüsün.