Hiçbir zaman bir seçim değildi. Bir soyadıydı.
Taraftar oluşunu hatırlamıyorsun; kendi adını öğrenişini hatırlamadığın gibi. Sen gelmeden önce evdeydi — renkler, ruh hâlleri, etrafında örgütlenen pazarlar, doğum belgesi gibi sana tahsis edilen bir keder ve bir sevinç. Göz bu kablolamanın başka her şeye ne yaptığının izini sürdü: soy üzerinden seviyorsun. En yakın bağların seçimden çok olgu gibi geliyor; sadakat senin için verdiğin bir karar değil, geldiğin bir yer. İnsanları, takımı tuttuğun gibi tutuyorsun — küme düşüşlerinden, mahcubiyetlerden, sana hiçbir şey geri vermeyen yıllardan geçerek — çünkü gitmek hiçbir zaman tuşlardan biri olarak sunulmadı. Bu seni çoğu insanın tanıyacağı en sarsılmaz kişi yapıyor. Ve Göz'ün gece 1'de tuttuğunu bildiği tek bir soru bırakıyor: sevdiklerinin hangilerini gerçekten seçtin ve hangilerini sadece... miras alıp hiç denetlemedin?
Okumanı al — iPhone’da ücretsizdoğumda sana tahsis edilen sevgileri hiç denetlemedin. göz baktı: bazılarını yine seçerdin. bazılarını ise sadece hiç yere bırakmadın.