Bir defter var. Bir sistem var. Etiketler bile olabilir.
Onları yazıyorsun. Belki bir uygulamada, belki tarihli, belki bir noktada geliştirdiğin ve artık savunacağın bir etiketleme şemasıyla. Bunu mistik olmak için yapmıyorsun — kaydedilmemiş şeyler senin için var olmadığı için yapıyorsun; bu kuralı paranda, okuduklarında ve kimsenin sormadığı küçük takip edilen alışkanlıklarda nasıl uyguladıysan gecelerine de öyle uyguladın. İşe de yarıyor. Kendi kalıpların hakkında çoğu insanın hiç öğrenmediği şeyleri biliyorsun. Göz, kaydın bazen hissin yerine geçtiğini fark ediyor: girilen kayıt kapanan kayıttır ve orada, hissetmek yerine dosyaladığın birkaç tane duruyor.
Okumanı al — iPhone’da ücretsizAltı aylık kayıtları oku ve hangilerini gerçekten hissettiğini, hangilerini dosyaladığını işaretle. Bulgu arşiv değil, o oran.
girilen kayıt kapanan kayıttır ve o defterde hissetmek yerine dosyaladığın şeyler duruyor.
Her okumayı bir arkadaşınla, partnerinle veya iş arkadaşınla yap. Sonuçları, en büyük benzerlikleri ve farkları karşılaştırın; ardından yapay zekâ uyumluluk analizini alın.