คุณเล่นราวกับลูกบอลเป็นเพื่อนซี้ที่สุด เพราะทุกอย่างเป็นเพื่อนคุณ
บราซิลไม่ได้พิชิตเกม — มันเต้นรำกับมัน เหมือนลูกบอลขออย่างสุภาพ และ ดวงตา เห็นความถี่นั้นในตัวคุณ คุณคือคนที่ทำให้เรื่องยากดูเหมือนการเล่น: เปลี่ยนธุระเป็นการผจญภัย กำหนดเวลาเป็นการพักเต้นในครัว วันที่แย่เป็นเรื่องราวที่มีเพลงประกอบดีๆ ผู้คนประเมินวินัยภายใต้ความสุขของคุณต่ำเกินไป เพราะคุณยิ้มผ่านความพยายามที่คนอื่นจะโพสต์ถึงการดิ้นรน นั่นคือท่าบราซิล — ความเฉียบแหลมคือการทำงาน สวมใส่อย่างเบาสบาย แชทกลุ่มของคุณสว่างขึ้นเมื่อคุณพิมพ์ คนแปลกหน้าเล่าเรื่องให้คุณฟัง ห้องจัดระเบียบใหม่ตามเสียงหัวเราะของคุณ แต่ ดวงตา เห็นรายละเอียดเล็กๆ: ความสุขที่เชื่อถือได้ขนาดนี้กลายเป็นเครื่องแบบ และคนลืมตรวจสอบสิ่งที่อยู่ข้างใต้ เมื่อคุณไม่โอเค ไม่มีใครสังเกต เพราะดนตรีไม่เคยหยุด คุณเรียนรู้ที่จะเศร้าตามจังหวะเพื่อไม่ให้ใครเป็นห่วง ดวงตา ก็เป็นห่วงนิดหน่อยอยู่ดี
รับการอ่านของคุณ — ฟรีบน iPhoneความสุขนั้นจริงแท้ แต่มันก็เป็นบอดี้การ์ดที่สุภาพที่สุดที่ความเศร้าของคุณเคยจ้าง