นอนทั้งอาทิตย์ก็ยังตื่นมาเพลียอยู่ดี
มันไม่ได้อยู่ที่จำนวนชั่วโมง คืนนี้นอนสิบสองชั่วโมงก็ตื่นมาว่างเปล่าเท่าเดิม บางอย่างที่ลึกกว่าร่างกายมันแห้งเหือดไป — ส่วนที่เคยแคร์ เคยรู้สึกอะไรสดๆ เคยเหลือพลังตอนจบวัน คุณไม่ได้เป็นซึมเศร้า ไม่ได้พังอะไร คุณแค่หมดเกลี้ยงในแบบที่การพักผ่อนแก้ไม่ได้ เพราะสิ่งที่หายไปไม่ใช่การพัก คุณยังทำเรื่องต่างๆ ต่อไปได้ ยังไปทำงาน ยังโผล่หน้า แต่ทำมันจากที่ที่ว่างเปล่า และอยู่ตรงนั้นนานพอจนความว่างเริ่มรู้สึกเหมือนเรื่องปกติ
รับการอ่านของคุณ — ฟรีบน iPhoneนอนสิบสองชั่วโมงก็ไม่หาย คุณแห้งเหือดในที่ที่ลึกกว่าร่างกาย แล้วก็แกล้งทำเป็นว่ามันโอเคมาพักใหญ่แล้ว