คุณถึงขั้นทำสเปรดชีตให้กับความรู้สึก
คุณไม่ได้วน — คุณจัดระบบ พอมีอะไรผิดพลาด คุณก็รวบรวมข้อมูล หาแพทเทิร์น สร้างกรอบคิด แล้ววิเคราะห์จนเปลี่ยนความรู้สึกให้กลายเป็นทฤษฎี คุณไม่ได้หนีปัญหา — คุณแค่ละเอียด ปัญหาคือบางอย่างมันไม่ใช่โจทย์ให้แก้ บางอย่างมันก็แค่ความรู้สึกที่ขอแค่ได้มีอยู่สักแป๊บ โดยไม่ต้องเอาไปเทียบกับอะไร สมองคุณวิ่งไปหาเหตุผลก่อน เพราะเหตุผลมันรู้สึกปลอดภัย — ส่วนเรื่องเละๆ ที่แก้ไม่ได้นั่นแหละคือจุดที่มันยาก คุณก็รู้ คุณจดโน้ตเรื่องนี้ไว้ในเอกสารแล้วด้วย
รับการอ่านของคุณ — ฟรีบน iPhoneคุณเปลี่ยนความรู้สึกให้เป็นกรอบคิดเพราะเหตุผลคือที่เดียวที่คุณรู้สึกว่าตัวเองยังพอควบคุมอะไรได้บ้าง