เวลาทุกอย่างโคลงเคลง คนมาจอดที่คุณ
มีบางอย่างในตัวคุณที่ทำให้คนถอนหายใจโล่งอก ไม่ใช่เพราะคุณแสร้งทำเป็นนิ่ง หรือพยายามเป็นคนที่มั่นคง แต่เพราะคุณเป็นแบบนั้นจริงๆ คนเล่าเรื่องที่ไม่เคยบอกใครให้คุณฟัง พอมีอะไรผิดพลาด คุณคือคนแรกที่เขาทัก เป็นคนที่เขาเลือกมานั่งข้างๆ บนรถเมล์ คุณไม่ได้แสดง คุณแค่ปลอดภัยจริงๆ โดยเนื้อแท้ ราคาของมันคือคุณซึมซับเอาไว้เยอะ คุณเป็นที่จอดให้ความวุ่นวายของทุกคน และดวงตาสังเกตว่าไม่ค่อยมีใครถามว่าท่าเรือนี้โอเคไหม แต่สัญญาณที่ดวงตาจับได้คือ คุณก็ยังเปิดไฟทิ้งไว้อยู่ดี
รับการอ่านของคุณ — ฟรีบน iPhoneอยู่กับคุณคนไม่ต้องอธิบายตัวเอง เขาแค่มา แล้วแค่นั้นก็พอ