คุณสร้างกำแพงดีจนลืมว่ามีประตูอยู่
ความเป็นอิสระคือภาษารักของคุณ คุณไม่ชอบคนติด ไม่ชอบคนขี้เหนี่ยว ไม่ชอบคุยเรื่อง 'ความสัมพันธ์นี้กำลังไปทางไหน' คุณเรียนรู้ตั้งแต่เด็กว่าการพึ่งพาคนอื่นนำไปสู่ความผิดหวัง ดังนั้นคุณจึงกลายเป็นป้อมปราการ พึ่งพาตนเอง ไร้ซึ่งผู้แตะต้อง ปัญหาคือ? คุณไม่ได้ไร้ความรู้สึกจริงๆ — คุณแค่ฝังมันลึกจนหาไม่เจอ เมื่อมีคนเข้ามาใกล้ ร่างกายคุณจะสั่งให้หนี คุณเรียกมันว่า 'ต้องการพื้นที่' แต่จริงๆ แล้วมันคือ: ความกลัวที่สวมแจ็คเก็ตหนัง
รับการอ่านของคุณ — ฟรีบน iPhoneคุณเรียกมันว่าความเป็นอิสระ แต่จริงๆ แล้วมันคือความเหงาที่มีแบรนด์ดีกว่า