Zaczynasz przegrywać, kiedy jeszcze wygrywasz.
Jest 85. minuta, twoja drużyna prowadzi, a ty już zacząłeś przegrywać. Czujesz nadchodzące wyrównanie tak, jak inni czują deszcz — więc po cichu, nikomu nie mówiąc, rozpocząłeś pogrzeb wcześniej. Głośność w środku ściszona. Ręce już złożone. Oko rozpoznaje ten manewr, bo wykonujesz go wszędzie: praca, której chciałeś („pewnie wzięli kogoś z wewnątrz” — powiedziałeś trzy dni przed tym, jak zadzwonili), osoba, która ci się podobała („to i tak miało się rozmyć”), wyjazd, wynik, rok. Żałoba w przedpłacie. Od środka ta logika jest szczelna — jeśli zaczniesz opłakiwać wcześniej, końcowy gwizdek nie zaskoczy cię; będziesz już na stypie, opanowany, z kwiatami w dłoni. Ale Oko przeliczyło twoje liczby i oto audyt: wcześniejsza żałoba ani razu nie odwołała straty i ani razu żadnej nie zmiękczyła. Faktura przychodzi w tym samym momencie, na tę samą kwotę. Po prostu płacisz ją dwa razy — raz z góry, raz przy odbiorze. A w te noce, kiedy prowadzenie się utrzymało? Byłeś jedyną osobą w pokoju, która zdążyła się pożegnać z czymś, co zostało.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhonieopłakujesz wcześniej, żeby gwizdek cię nie zaskoczył. faktura i tak przychodzi — tylko płacisz ją dwa razy.