Radość to sport zespołowy, a ty grasz na każdej pozycji.
W momencie, gdy to się dzieje, nie patrzysz na ekran — szukasz ludzi. Ramiona już otwarte, skanujesz pokój w poszukiwaniu najbliższego przytulalnego człowieka, a jeśli go nie ma, dzwonisz do kogoś, zanim puszczą powtórkę. Oko widzi całą architekturę: szczęście dla ciebie technicznie nie istnieje, póki nie jest dzielone. Czytasz dobrą wiadomość i od razu myślisz, komu powiedzieć. Nie umiesz cieszyć się wygraną sam w pokoju — ona po prostu leży, nieaktywowana, jak prezent, którego nie wolno otworzyć bez świadków. Dlatego to ty zaczynasz grupowy uścisk, organizujesz kolację na świętowanie, wciągasz nieśmiałego znajomego na środek. I Oko powie to, co się mówi po cichu: działa to też w drugą stronę. Radość, której nikt nie widział, potrafi dla ciebie wydawać się przeżyta w połowie. To jest drobny druczek twojej supermocy. Ale nagłówek jest prawdziwy — każda grupa, do której kiedykolwiek dołączyłeś, zrobiła się cieplejsza w dniu twojego przyjścia.
Odbierz swój odczyt — za darmo na iPhoniekiedy to się dzieje, nie szukasz ekranu. szukasz twarzy, z którą można to poczuć.